SPEAKER_01 0:06

Welkom bij Ondbargo, de podcast over perspoorlichting in de praktijk. Mijn naam is Ronald van der Aert en onderweg spreek ik met een collega in het vak over zijn of haar ervaring op het tweet van perspoorlichting. In deze tweede aflevering van Ondargo praat ik met Roland Kroes als senior woordvoerder deze maand terug op het net bij zorgverzekeraar Mensen. En daarvoor in vergelijkbare rollen bij ECS Card Services ABN Ambro, dat gerechtsbijstand AFM en SNS. Nou, dan heb ik alle afkortingen gehad. Roland, welkom in Onder Embargo. Je werkt al zo'n 20 jaar in het vak. Wat was je eerste artikel of de eerste publiciteit die je hebt gerealiseerd? Kan je dat nog herinneren?

SPEAKER_02 0:46

Ja, allereerst dankjewel, Ronald, voor de uitnodiging. Leuk om hier met jou van gedachten te wisselen. Ik weet niet of het mijn allereerste uitnodiging of mijn allereerste artikel was, maar het is wel eentje die ik nooit zal vergeten. Ik werkte bij het Verbond van Verzekeraars. Daar hadden we de combinatie van lobbyist en woordvoerder. En daar was een dossier over het terugbrengen van administratieve lasten. En verzekeraars wilde de polisvoorwaarden niet meer meesturen. En daar was een wetswijziging voor nodig. Artikel voorbereid samen met het FD. En ik weet dat de meningen daar nog wel eens over verschillen, of je nou met naam en toenaam als woordvoerder in de krant moet komen. Maar als het dan gebeurt, dan is het fijn als er gewoon Roland Kroes staat. En niet René Kroes, want dat was dus het geval. Pagina 1 FD woordvoerder René Kroes van het Verbond van Verzekeraars. Dat was mijn eerste kennismaking.

SPEAKER_01 1:41

Ja, ik probeer altijd te voorkomen dat ik met een naam in de krant sta. Ook door schade en schande wijs geworden. Maar meestal ook omdat het wel weer verkeerd geschreven wordt. Dus Van der Aard wordt van der Aar en Roland wordt Ronald of andersom. De verwarring ligt op de loer. Je hebt in korte tijd bij veel verschillende organisaties gewerkt. Wat is de rode draad geweest bij al die opdrachtgevers en werkgevers?

SPEAKER_02 2:06

Ja, op het eerste gezicht krijg ik altijd terug van: oh, jij werkt altijd in de financiële sector. Ja, dat is een soort van rode draad. Maar voor mij is in mijn opdrachten met name ook wel de rode draad, de inhoud van de organisaties waar ik voor heb gewerkt. Want naast alle financiële verzekerings, bankaire zaken. Zie je bij ABN Amro bijvoorbeeld de inhoud van de sector economen die over het voetlicht wordt gebracht. Dus met arbeidsrecht en consumentenrecht, zeker ook het afgelopen jaar rondom corona. En zo zie je dat overal terugkomen. En zie ik dat terugkomen, probeer ik dat naar boven te halen. Want dat zijn voor mij echt wel de mooie dingen waar het om draait.

SPEAKER_01 2:54

Zie jij jezelf bij een automobiel importeur werken, of in de evenementensfeer, bij een Amsterdam Arena?

SPEAKER_02 3:05

Die laatste gaat wel heel ver voor iemand die onder de rook van Eindhoven is opgegroeid. Maar dat even terzijde. Nou, het is wel, zeg nooit nooit. Ik sluit dingen niet uit, maar het is niet zozeer de financiële kant die een rode draad vormt, maar toch wel een soort corporate kant aan een organisatie die er vaak wel bij zit. En dat vind ik leuk, hoewel de brug juist ook nu bij mensen, met de menselijke kant en zorgfraude en dergelijke, die zijn dat is echt heel goed.

SPEAKER_01 3:37

Ja, ligt daar ook je grote uitdaging nu bij mensen? Wat is je opdracht daar?

SPEAKER_02 3:43

De opdracht in essentie is vrij recht toe recht aan, namelijk het opvangen van een vacature die is ontstaan omdat een van de woordvoerders tijdelijk binnen mensen meer beleidsinhoudelijke zaken gaat doen. En de reguliere woordvoering gaat gewoon door, dus daar hebben ze mij voor gevraagd. En dat gebeurt wel vaker, dat het daarmee begint en soms evolueert dat dan. Ik weet niet wat jouw ervaring daarin is.

SPEAKER_01 4:10

Ja, vergelijkbaar capaciteitsopvang. Of het is heel druk bij een opdrachtgever, of er licht iets speciaals. En dat gebeurt ook wel. Een nieuwe nieuwroom realiseren, en dat is dan toch best wel veel werk. Of een nieuw persbeleid neerzetten. Of senior andere woordvoerders helpen en trainen en coachen. Ja, herkenbaar. Dat is vaak toch de vraag. Bij al die banken en verzekeraars en financiële instellingen waar je hebt gewerkt, dan vraag ik al heel snel naar de bekende weg, natuurlijk. Het vertrouwen in de financiële sector is natuurlijk een ding. Hoe heb je daarmee te maken als persvoorlichter?

SPEAKER_02 5:00

Ja, het komt te voet en gaat te paard. En we kennen al de rampspoedverhalen over verloren reputaties die in één klap weg zijn en voor een deel probeer ik dat zoveel mogelijk te negeren. Het is iets waar je rekening mee moet houden, waar je vooral rekening mee moet houden in de manier waarop je naar buiten gaat. Je moet rekenschap geven soms zelfs. Maar in heel veel gevallen kun jij persoonlijk, en ook de mensen persoonlijk waar je mee te maken hebt binnen de bank of de verzekeraar, die hebben echt niks te maken met wat daarvoor is gebeurd. En die zijn iedere dag bezig om hun werk te doen en heel goed te doen.

SPEAKER_01 5:39

Hebben journalisten daar begrip voor? Of benaderen die dan jou als persvoorlichter toch op een andere manier?

SPEAKER_02 5:48

Het ligt altijd op de loer. En zeker als je als organisatie niet op een goede manier rekenschap hebt gegeven van wat er is misgegaan, dan komt die iedere keer terug. Daar prikken journalisten feilloos doorheen. Tegelijkertijd heeft ooit een keer iemand in een crisissituatie die daarna door ging, wel eens gezegd tijd heeld. En die onthoud ik altijd maar. Je ziet dat na verloop van tijd veranderen en je moet op een gegeven moment zelf ook naar voren stappen. Maar dat moet je wel doen door eerst stil te staan bij wat er fout is gegaan, los van de schuld. Ik denk dat jij dat wel herkent.

SPEAKER_01 6:29

Nou ja, uit UPC-tijd zeker. Daar is nu een volledig nieuw kabelbedrijf ontstaan uit de fusie van UPC en Ziggo. En later weer Ziggo en Vodafone. Maar dat heeft meer dan tien jaar nodig gehad, misschien wel meer dan 15 jaar. De reputatie van het bedrijf en ook de manier waarop journalisten je benaderen met een litanie aan klachten van klanten en eigen ervaringen, ook vooral met telecom, of ze nou internetproblemen hadden of telefoonproblemen of televisieproblemen. Dat moet slijten. En je moet aantonen dat je daadwerkelijk alles hebt gedaan om je dienstverlening op orde te krijgen, pas dan kan je dat zoiets afsluiten.

SPEAKER_02 7:14

Ja, zeker. Ik bedoel, als je meteen gaat tamboureren dat het inmiddels wel weer op orde is, dan is het een recept om later weer mis te gaan.

SPEAKER_01 7:24

Ik had het recent echt met een klant nog dat. Ik kan de naam niet noemen, onbegrijpelijk reden, maar in het verleden noem man in paard. In het verleden best wel een stevige geschiedenis. En dat was nog niet afgesloten, maar de klant wilde al wel vooruitkijken vooral. Maar die journalist was daar nog helemaal niet aan toe. Die wilde graag terugkijken. En hoe heb je dat ervaren, hoe heb je dat beleefd? Wat is de status? En die nieuwe strategie en die nieuwe toekomstplannen, laat eerst maar zien dat het werkt. Dus dat is best wel goed om te realiseren dat je dat je closure nodig hebt. Je moet een crisis of spannende tijd afsluiten.

SPEAKER_02 8:05

Ja, helemaal mee eens en tegelijkertijd, en dat is natuurlijk wel waar ik in ieder geval ook probeer te balan. Ook gewoon doorgaan met de goede dingen en daar ook gewoon over vertellen. En ja, er kan even tegenwind komen, maar het is doodzonde als je niet vertelt waar je wel goed in bent of wat je inmiddels gedaan hebt of uitgevonden hebt. Maar je moet rekening houden met dat die vervelende dingen voorbij kunnen komen. Zo heb ik bij een vastgoedfinancier gewerkt, die consequent het bijvoeglijk naamwoord, noodlijdende, dan wel voormalig noodlijdende vastgoedfinancier.

SPEAKER_01 8:43

Het doet heel lang voordat dat weg is.

SPEAKER_02 8:46

Ja, klopt. En zelfs als je de naamswijziging doet, dan kan die nog voorbij komen. Maar ik probeer dan toch altijd maar te focussen op de inhoud.

SPEAKER_01 8:54

Hoe belangrijk is het in zo'n situatie dat je journalisten persoonlijk kent? Je loopt al lang rond in deze specifieke hoek van persvoorlichting. Dan heb je je netwerk. Helpt dat?

SPEAKER_02 9:07

Ja, het helpt. Het levert ook wel eens comische situaties op hoor. Dat de journalist belt en dat hij dan zegt. Goh, zit je nu weer hier? Dat is het lot van de interim woordvoerder. En het is heel nuttig en goed en belangrijk om die contacten te hebben. Maar die journalisten zitten ook niet stil. En ik denk dat dat ook nog wel eens onderschat wordt. Wet FD bijvoorbeeld heeft een behoorlijk actief beleid om mensen te roler op dossiers. En die gaan dan na verloop van tijd ook weer uit beeld. Komen dan op een gegeven moment ook wel weer terug. Het is goed om de weg te kennen. Tegelijkertijd dat ouderwetse beeld van een fixer, van een magger die wel even de redactievloer oploopt, ja, daar heb ik eigenlijk nooit zo in geloofd. En er zullen vast journalisten zijn die er gevoelig voor zijn. Maar ik denk dat er nog meer journalisten zijn die daar tegenovergestelden van denken.

SPEAKER_01 10:08

Je komt sowieso nooit zoveel op redacties.

SPEAKER_02 10:11

Nee, heel lang geleden.

SPEAKER_01 10:13

Vorig jaar ben je NRC een keer langs geweest om iets te bespreken. Maar toen was het ook nodig.

SPEAKER_02 10:23

Het is nu ook niet meer. Het kan ook niet meer. En dat levert ook alweer. Ik moet zeggen dat in deze tijd levert dat juist ook weer leuke situaties op. Want ik kan me de media call van ABN Amro, daar had ik dan maar wel even de naam, in augustus herinneren, waar we met de CEO en de CFO de persenwoord stonden. Of zij stonden de persenwoord, en wij zaten erbij. En ja, dan is het toch ook wel leuk om al die journalisten te zien in hun eigen habitat, hun eigen woonomgeving. En dat schept dan toch wel weer een band.

SPEAKER_01 11:01

Met een kat die door het beeld loopt en kinderen die de deur opengooien.

SPEAKER_02 11:04

Ja, en andersom ook. Ik had van de week een interview en dan gaat het dan toch net even wat mis. En dat maakt het allemaal wel weer wat toegankelijker.

SPEAKER_01 11:12

Ja, ik heb in september nog een persbijeenkomst georganiseerd en daar waren journalisten bij uitgenodigd. En stuk voor stuk waren die zielsgelukkig dat ze weer naar buiten mochten. En ergens een event hadden waar ze naartoe konden. Waar wij lopen tegenaan lopen, in deze coronatijd lopen zij ook tegenaan. Je hebt gewerkt bij Armin Amro, dat was een beursgenoteerde bank, is nog steeds heb ik iets gemist? Nee, ik heb niets. Daar heb je te maken gehad met bijvoorbeeld Reuters en Bloomberg, grote buitenlandse persbureaus, verschilt hun werkwijze van de Nederlandse media.

SPEAKER_02 11:51

Ja, ontzettend. Het beeld in Nederland van mensen die niet regelmatig met de pers te maken hebben, is nog wel eens dat je artikelen naar believe kunt aanpassen. En dat je gewoon kan zeggen, nou ik wil het voordat het geplaatst wordt, nog wel even ter inzaken zien, zodat we het kunnen aanpassen. En van de Angelo-Saxische pers heb ik wel geleerd dat dat echt nog dan is. En hooguit krijg je een citaat. En dan ook echt alleen maar je citaat. En dan weet je de context niet, ter controle en dan is het een beetje wielen en dealen of je toch nog wat context kunt krijgen.

SPEAKER_01 12:27

Zit er dan nog flexibiliteit? Kan er nog een wial en gedeal worden, of is dat beperkt?

SPEAKER_02 12:32

Heel beperkt, heel beperkt. Kijk, en het is ook wel fijn. Je hebt gezegd wat je hebt gezegd en dat schrijven ze dan ook heel accuraat op. Dat is de andere kant. Dat moet die journalist dan wel goed doen. Maar het geeft wel nederigheid en relativering van hoe we het hier in Nederland doen. Omdat met name door mensen die dus niet vaak te maken hebben met de pers, daar te makkelijk over gedacht worden.

SPEAKER_01 12:57

Nou ja, wat ik meemaak is dat je een afspraak maakt over een check op feitelijke onjuistheden. En uiteindelijk doe je dat ook, maar tegelijkertijd kijk je ook naar andere dingen die het nog zou willen aanpassen. En dat doe je dan als een suggestie, stuur je dat naar een klant of naar de krant. Of dat bespreek je intern nog. Van kunnen we daar nog iets aan hebben we nog een betere quote? Dus je bent breder bezig dan alleen die feitelijke onjuistheden meestal.

SPEAKER_02 13:24

Ja, ik dacht even dat je vooral doelde op de Angel-Saxische persoon, daar is die ruimte echt in. Nee, nee, dat begrijp ik niet.

SPEAKER_01 13:30

Maar Nederlandse journalisten zijn misschien te lief, die staan het allemaal toe.

SPEAKER_02 13:35

Ja, ja en nee. Ik denk dat ze juist soms heel strijdbaar zijn en soms ook wel te strijdbaar. Dat je denkt van joh, kijk even naar het bredere plaatje alsjeblieft. Maar het zijn wel wat jij net beschrijft, de ultieme diplomatie momenten van een woordvoerder. Want ik weet waar die journalist mee zit. Maar ik weet ook waar intern mee zit. En hoe ze sommige dingen misschien bedoeld hebben en hoe dat er dan uitziet als het in de krant staat, of op tv komt of in de radio of op de radio. En dat is onderhandelen tussen twee vuren in. En dat vind ik nog steeds spannend. En iedereen die anders zegt, die geloof ik niet. Want hoe lang je dit ook doet, dat blijft een van de meest spannende dingen. Van komt het verhaal nou uiteindelijk goed over?

SPEAKER_01 14:30

Ik heb heel lang geleden een keer een korte quote afgegeven aan het RTL Nieuws. Al een paar jaar geleden hoor. De verslaggever kwam terug: we kijken nu naar je quote. We hebben er een keer overgedaan. Je hebt twee verschillende dingen gezegd. Welke is nu de juiste? En daar was ik me niet bewust van. Bij de ene quote had ik echt een probleem gehad als die uitgezonden was. En de tweede quote was goed. En toen hebben we samengekeken. De tweede quote moet het zijn. Dankjewel. Ik sta nog steeds in het kwijt bij hem, laat ik het zo zeggen.

SPEAKER_02 15:06

Ja, er is nu één journalist die denkt. die moet ik onthouden.

SPEAKER_01 15:14

Hoe kijk je aan als we het hebben over lieve journalist, hoe kijk je aan tegen consumentenprogramma's als Cassa, Rada en de Keurigdienst van Warde bijvoorbeeld? Ik weet niet of je met de laatste veel te maken hebt.

SPEAKER_02 15:24

Nee, die laatste heb ik, denk jij vanuit de Aolt werkzaamheden die je hebt gedaan, misschien wat meer keurigdienst van waarde niet. Maar ze zijn het toon beeld dat journalisten niet te lief zijn. Daar ziet het soms zelfs door, omdat ze soms wel heel erg wantrouwend zijn of heel erg focussen op één ding. En tegelijkertijd zijn ze wel een hele goede spiegel. Want als die programma's zich melden, dan is er iets aan de hand. En daar kun je het mee oneens zijn, maar in het overgrote deel van de gevallen hebben ze toch gelijk. En ik vind dat je daar heel goed rekening mee moet houden, omdat zij optreden namens jouw klanten. En dan heb je dus iets te doen daar.

SPEAKER_01 16:24

Ik ben het voor een deel met je eens. Voor een deel vind ik ook dat veel consumentenprogramma's toch te veel bezig zijn met hun kijkcijfers. Dus dan worden er gekke trukken uitgehaald om een aantrekkelijke uitzending te laten zijn. Je bent uitgenodigd om iets te vertellen over een nieuw product. En verrassing, daar staan toch twee boze klanten voor je. Of je spreekt af dat je vijf minuten wederhoor mag hebben. En er blijft één minuut van over. En dan onder het mom van er is geen tijd meer, worden je naar huis gestuurd en dan heb je twee zinnen kunnen zeggen en voor de rest ben je alleen maar beschuldigd. Het zijn dat soort flauwe dingen waardoor je als bedrijf volgens mij telkens moet afwegen gaan we wel of gaan we niet. Wat valt er te halen voor ons? Wat valt er te winnen? Kunnen we onze klanten voorlichten? Krijgen we een echte kans om uit te leggen wat er aan de hand is?

SPEAKER_02 17:19

Ja, dat herken ik wel. Ik vind het ook de eerste vraag: even los van alle trucs, tussen aanhalingstekens die voorbij kunnen komen en waar je ook echt rekening mee moet houden. Maar de eerste vraag is wat hebben wij ermee te winnen? Waar gaat het voor ons om? Wat kunnen wij onze klanten vertellen waar ze iets aan hebben? Op het moment dat er nog niets te vertellen is, dan gaan die programma's vaak op de toer van, dan kun je in ieder geval dat toch zeggen. Ja, maar dat kan ik ook rechtstreeks tegen mijn klanten zeggen. Want consumentenprogramma's zijn vaak ook gewoon een reminder dat je je klantcommunicatie verder op orde moet brengen. Maar als je een verhaal hebt, sta ik toch vaak wel positiever tegenover. Ook omdat ik ook wel merk dat als je gaat, programma's ook wel zoiets hebben van oké, ze komen in ieder geval, maar hou dan nog steeds rekening met allerlei, we noemen het even trucs. En er zullen vast redacteuren zijn van de programma's die nu gaan mailen. Dat zijn geen trucs. We doen geen trucs. Maar net toch nog even een verrassingsfilmpje. Net toch nog even een extra klant aan het woord. Of iemand van een andere organisatie, een of andere advocaat of een jurist. Hou er rekening mee dat het gaat gebeuren. Ik vind ook altijd, ga nooit alleen. Dat is misschien wel het belangrijkste als je naar zo'n live programma gaat. Ga niet alleen. Zorg dat je ontzorgd kan worden. Dat er iemand is die even op jou let om ervoor te zorgen dat jij je nog oké voelt. Want als jij de woordvoerder bent, dan moet je echt gewoon zorgen dat je je ding kunt doen. En als de directeur de woordvoerder is, dan moet jij zorgen dat hij of zij zijn of haar ding kan doen. En dat vind ik wel echt heel belangrijk.

SPEAKER_01 19:11

En vooral niet doodtrainen, niet door en door getraind te daar naartoe gaan, denk ik.

SPEAKER_02 19:18

Nee, en daar kennen we allemaal de voorbeelden van en die zullen we maar niet gaan noemen, want dat is niet leuk voor de mensen.

SPEAKER_01 19:25

Een hele andere uitzending. Er is geen aparte opleiding tot persvoorlich. Je leert het in de praktijk en daar heb je soms al jaren voor nodig. Wat is nou een harde les of misschien zelfs wel een stevige blunder die je hebt gemaakt waar je heel veel van hebt geleerd.

SPEAKER_02 19:45

Los van de type en tikfouten en percentages die net verkeerd omstaan, ook al.

SPEAKER_01 19:52

DT blijft toch lastig altijd.

SPEAKER_02 19:55

Oeh, dan ga je heel ver van af. In drukke tijden, en dat heb ik bijvoorbeeld meegemaakt in aanloop naar de nationalisatie van SNS Rea. Da zaten dagen tussen die zo druk waren dat het echt heel lastig was om in de gaten te houden. Tegen welke journalist je nou wat had gezegd, omdat verhalen zich ook nog ontwikkelden. En niet dat daar ineens hele gekke dingen zijn gebeurd, maar dat is echt wel op de toppen van je kunnen moeten presteren. En dan hoop je maar dat dat goed gaat. Eén les en woordvoerders zijn vaak een beetje typische mensen, Einzelgangers, Lone Wolves misschien wel. Maar vier paar ogen is toch wel essentieel. En ik had in de tijd net voor de laatste fase in aanloop naar de nationalisatie. Dat SNS, net als alle andere banken te maken met van die ECB-rapportages die regelmatig moesten worden gepubliceerd. En dat was nog in de tijd dat je als woordvoerder ook gewoon lekker zelf je persbericht in het systeem kon uploaden. En nou het kon je nog niet eens uploaden, dat moest je gewoon live maken, want klaarzetten, dat ging toch altijd mis. En toen kreeg ik een Excel sheet toegestuurd met daarin de cijfers, en toen had de secretarisraad van bestuur, je moet de cijfers in de rode cellen overnemen met de roodgekleurde letters. Toek er heel erg laten schikken door te zeggen, wat ook echt waar is, ik ben kleurenblind, ik heb geen idee. Dus toen zijn we zelf een heel groot Excel document, of tenminste, in mijn herinnering is het een Excel-document van buiten sporige proporties geworden. Maar toen zijn we regel voor regel dat document doorgegaan.

SPEAKER_01 21:44

Je wil absoluut geen fouten maken.

SPEAKER_02 21:46

Nee, bij dat dossier kwam het gewoon echt niet. En toen uiteindelijk op enter gedrukt en publiceren. En toen was het goed. Maar vier paar ogen probeerden het echt wel in F2. Hogen, vier stuks ogen, probeer het erin te houden.

SPEAKER_01 22:06

Ik heb verschillende blunders gemaakt, gelukkig, en ook daar heel veel van geleerd. Maar hoe met jouw blunders. Ik heb één krantenartikel boven liggen in het archief. Voorpagina van de Telegraaf, waar de kop luidt woordvoerde van de Amsterdam Arena dubbele punt. met het gras is niets aan de hand. En daaronder een pagina grote foto van een afgegraven grasmat die vervangen werd voor een nieuwe grasmat. Dat was najaar 96. Dat was een intern communicatiefoutje. Ik wist niet dat er gegraven werd. En ik wist ook niet dat de twee verslaggevers van de Telegraaf boven in het stadion zaten. met een telefoon en een camera. En die wil even checken bij mij wat er aan de hand was. En ik heb letterlijk gezegd: niets anders. Met het gras is niets anders aan de hand dan dat jullie weten. Behalve dan dat die afgegraven werd, dat wist ik ook niet. Mijn les daar was, hou voeling met interne stakeholders, weet wat wat er speelt hier organisatie en roept niks uit de losse pols. En dat heb ik de afgelopen 25 jaar met me meegenomen. Als je nou één belangrijke karaktereigenschap zou mogen noemen voor een persvoorlichter. Ik heb het vorige keer ook aan Misha Stoebinci gevraagd van KWF kankerbestrijding. Maar wat is die karaktereigenschap voor jou? Wat mag niet ontbreken in het karakter van de woordvoerder?

SPEAKER_02 23:32

Inlevingsvermogen en het vermogen om je te verplaatsen in naar alle kanten toe. Na de eigen organisatie en de overwegingen die zij hebben, naar de klanten, cliënten, patiënten, hoe je ze wilt noemen. Maar ook naar de journalist. En dat probeer ik ook altijd wel over te brengen bij de mensen intern. Want het is heel populair om je af te zetten tegen journalisten en zeggen dat ze altijd op zoek zijn naar slecht nieuws. En dat ze altijd het meest slechte met je voor hebben. Maar ja, uiteindelijk zijn ze op zoek naar iets dat afwijkt van de norm. En hoe je het ook bent verkeerd, vaak zijn dat de dingen die niet goed gaan. En dat kun je heel vervelend vinden. Maar daar kun je ook gewoon jezelf in verplaatsen als organisatie en daarin meegaan. Omdat het uiteindelijk. Ja, die journalist is ermee bezig voor zijn artikel of voor zijn item. Maar het gaat uiteindelijk om jouw klanten. En als er dus iets misgaat, dan moet je dat willen herstellen. Of dan moet je het goede verhaal willen vertellen. En dat vraagt inlevingsvermogen naar alle kanten toe. En tegelijkertijd probeer ik die journalisten ook mee te geven. Jogh, weet je, dit is de situatie waar ik mee te maken heb. Even heel flauw. Op het moment dat we dit opnemen, is het vrijdagmiddag. Ja, dat is op vrijdagmiddag altijd een argument bij mij als ik een journalist aan de lijn heb. Dan kan ik nog steeds mijn best doen om hem zo snel mogelijk te antwoorden. Maar dat is wel de context.

SPEAKER_01 25:01

Ik heb wel eens een collega gehad die dan op vrijdag gebeld werd door een journalist om een uur of vijf, die nam de telefoon op en die zei van Dankjewel voor het bellen. Het is vrijdagmiddag 5 uur. Ik heb mijn jas aan. Ik ga zo naar huis toe. Maandagochtend 9 uur mag je bellen. Die legt. Dat kan je niet maken. Maar toen wel. Hij deed het gewoon. En hij kwam er ook mee weg. Dus dat was ook wel weer grappig. We zijn aan het eind gekomen. Het moet zo kort als mogelijk en zo lang als nodig. Ik vond het een mooi gesprek. Dankjewel daarvoor.

SPEAKER_02 25:38

Nogmaals dank voor de uitnodiging.

SPEAKER_01 25:40

Graag gedaan en veel succes bij Mensus. Dankjewel. Dit was de tweede aflevering van Ond Embargo, de nieuwe podcast over perditing in de praktijk. Wil je reageren? Doe dat dan gerust via de LinkedIn pagina van Ondembro. Over twee weken praat ik met Barbara den O. Zij is hoofdcommunicatie en zenuw woordvoerder van de Raad voor de Wedspraak. De mensen achter de toga's worden namelijk steeds belangrijker en zichtbaarder vooral. En dat moet ook, en dat vraagt ook de maatschappij. Maar hoe zet je dat neer in je woordvoering? Dat en meer in de volgende aflevering. Bedankt luisteren en tot de volgende keer.